در ایستگاه قطار کپنهاگ بودم، 12 دقیقه مانده بود به حرکت قطار! موزیک من به طور ناگهانی قطع شد، و در همین حین صدایی آشنا توجه من را جلب کرد، کسی به کردی سورانی تقاضای کمک میکرد، از میان جمعیت صدا را دنبال کردم، دو جوان بودند که چند برگه در دستشان بود و از رهگذران به زبان کردی کمک میخواستند، من خودم را رساندم و گفتم "من شاید بتونم کمک کنم بهتون"! بلافاصله من را بغل کردند و بوسیدند، فقط 10 دقیقه وقت داشتم!! عازم استکهلم سوئد بودند، مشکلشان این بود که قطار هامبورگ به کپنهاگ وقفه ای دو ساعته داشته و به همین دلیل قطار کپنهاگ به استکهلم رو از دست داده بودند و چون به جز کردی زبان دیگری بلد نبودند نمیتوانستند مشکلشان را حل کنند! وقتی برایشان بلیط را عوض کردم و پلت فرم قطارشان را نشان دادم،گفتند سلیمانیه آمدی حتماً به ما سر بزن، از من پرسیدند که چه عشیره ای هستم؟!! آیا هرکی هستم؟! لبخندی زدم و گفتم من فقط چون وقت داشتم و مشکل شما را فهمیدم کمک کردم!
آخرین ثانیه خودم رو به قطار رسوندم و به خودم گفتم " مسیر یک جامعه حبس شده در عشیره ها هرگز دموکراتیک نخواهد بود"! 
چنین مورد مشابهی در استانبول و وان هم پیش آمده بود که در کمتر از 10 دقیقه از من سوال شد که چه عشیره ای هستم؟ این برای من بسیار دردآورتر بود که در کشوری که سال های سال برای جامعه ای دموکراتیک به هر قیمتی و هر روشی فعالیت شده است هنوز مردم در لابلای کلمات "ایل" و "عشیره" در جا میزنند!! به عقیده شخصی من، با تمام احترامی که برای پدر و مادرانمان قائل هستم، بزرگترین قدم برای جهانی شدن فراموش کردن و کنار گذاشتن این کلمات است.