اخیراً وقتی در پارکی در حال خوردن یک ساندویچ بودم آزمایش ساده ای برای تست  رفتار ریسک‌پذیری چند طوطی انجام دادم، من در فاصله حدود 6 متر از درختی که تعدادی طوطی روی آن بودند روی نیمکتی نسشته بودم. ابتدا تکه‌های کوچکی از نان را به زیر درخت ریختم و به روی نیمکتم برگشتم، طوطی‌ها همگی برای خوردن نان آمدند. کمی بعد مقداری بیشتر از تکه‌های ریز نان را در فاصله‌ای کمی دورتر از درخت ریختم، تعداد کمی طوطی برای خوردن تکه‌های نان آمدند. دفعه سوم مقدار بیشتری از تکه‌های ریز نان را در فاصله دو متری خودم ریختم، هیچ طوطی‌ای به نان نزدیک نشد!!! دفعه بعد تکه‌های بسیار بزرگ نان را در همان فاصله دو متری ریختم و پس از چند ثانیه نتنها همه طوطی‌ها برای برداشتن نان آمدند، بلکه برای به دست آوردن آن نیز رقابت میکردند!!

سنجش زمان لازم برای به دست آوردن هدف با ارزش، یا به عبارتی دیگر ارزیابی میزان انرژی لازم جهت تآمین انرژی جدید، یا به طور خیلی خلاصه "ارزش‌سنجی هدف"، ریسک‌پذیری را نتنها در طوطی‌ها، بلکه حتی در جوامع انسانی را نیز بالا میبرد. ریسک‌پذیری آیا همیشه منطقی است؟

 تصور کنید در مصاحبه شغل دلخواهتان از شما سوال شود که "اگر یک عصای جادویی داشته باشید چه شغلی برای خودتان ایجاد خواهید کرد؟" شاید بلافاصله برداشت کنیم که میزان علاقه ما به شغل را میخواهند بسنجند!! اگرچه درست است که به صورت منطقی ما برای شغل هایی اقدام میکنیم که دلخواه ما هستند، اما بسیار منطقی‌تر این است که در جهان ما احتمال اینکه یک عصای جادویی وجود داشته باشد نزدیک به صفر است، و اگر بر فرض مثال چنین عصایی در اختیار من قرار گیرد بسیار احمقانه خواهد بود اگر از چنین فرصتی برای ایجاد شغل استفاده کنم.

جهان زیبا هیچ وقت به یک عصای جادویی نیاز ندارد بلکه جهان زیبا را کسانی میسازند که به راستی خواهان آنند!!