یک روز رسد غمی اندازه کوه، یک روز نشاطی اندازه دشت|فلسفه زندگی این است، در سایه کوه باید از دشت گذشت

سلام دوستان

ماه رمضون امسال به خوبی و خوشی داره میگذره!!!! ماجراهای عجیبی پیش اومده که به کلی بی خیالشون شدم!!!! الان مشغول انجام یه طرحی ام که پول کمی بهم میرسه اما از لحاظ علمی کار جالب و قابل توجه ایه!!!! هوای اینجا عالیه!!!! دیگه دکتر بزی هم نیست که هی اوقات ما رو تلخ کنه!!!! فارغ از هر فکری دارم زندگی میکنم!!!! البته همه دور و بریام این روزا ازدواج کردند و مدام بهم فشار میارن که بابا بجنب!!!! ولی عمرآ به این زودیا تسلیم بشم!!! روابط خانوادگی ما هم تیره و تاره!!!! همشون بی منطق شدن و ما رو اذیت می کنن!!!! همه خودشون رو زدن به خواب!!! خودتون هم میدونین که چقد سخته کسی رو که خودشو به خواب زده از خواب بیدار کنی!!! از رفتن به روستا هم لذت نمیبرم!!! برا همین خیلی کم میرم!!!! ولی عجب روستایی شده!!! همه دارن 4 تا 5 طبقه میزنن!!!! نمیدونم اون بالا میخوان چکار کنن!!! کاشکی یه کم فکرشون بره بالا!!!!

زن داداش ما هم الان 7 ماهه تو کماست!!!! انشاءا... حال تموم مریضا خوب خوب بشه و کسی ناراحتی نداشته باشه!!!

به هر حال خودمو زدم به بی خیالی!!!! اینجوری راحت ترم!!!!

+ نوشته شده در  جمعه بیست و یکم مرداد ۱۳۹۰ساعت 12:53  توسط جسور |